W zarysie .: EIT Robert Postek :.
Wstęp
Kodowanie znaków narodowych
Identyfikacja nadawcy
Kodowanie znaków narodowych

Znaki alfanumeryczne są kodowane w zmodyfikowanym standardzie ASCII. Znaki są zapisywane na 7 bitach plus bit parzystości. Na pozycjach 0-31 znajdują się znaki sterujące charakterystyczne dla teletekstu np. 'alpha green', 'flash'. Znaki narodowe w teletekście są kodowane w sposób zawiły i niespójny. Wynika to z wprowadzania rozszerzeń standardu, które musiały być kompatybilne z poprzednimi wersjami.
W pierwotnej wersji (level 1) standard przewidywał 13 znaków narodowych lub graficznych (strzałki, ułamki, znak $) w tabeli. Są to znaki o wartościach (hex) 23, 24, 40, 5b-5f, 60, 7b-7f. Znaki te mogą być jednym z 8 zestawów. O wyborze zestawu znaków decyduje wartość bitów C12, C13, C14 wysyłanych w nagłówku strony. Wybór zestawu znaków odbywał się na poziomie produkcji sprzętu. Różne dekodery były produkowane dla różnych regionów, a bity C12-C14 określały kraj regionu. Np. produkowany był dekoder dla Europy zachodniej, a bity określały wybór zestawu znaków: angielski, niemiecki, francuski,... Takie rozwiązanie było wystarczające do czasu rozwoju telewizji satelitarnej. Podział na regiony przestał działać. Dla przykładu: w jeśli w Europie wschodniej oglądamy program z Wielkiej Brytanii, to dekoder niepoprawnie określa zestaw znaków - traktuje go jako polski (bity C12-C14 dla Polski i Wielkiej Brytanii przyjmują te same wartości - 000). Podobnie 010 oznaczać może alfabet szwedzki lub węgierski. Dlatego w poziomie 1.5 wprowadzono rozszerzenie ilości zestawów znaków poprzez informację wysyłaną w pakiecie X/28.

13 znaków narodowych jest niewystarczające dla wielu języków. Z alfabetu polskiego zmieściły się wszystkie małe litery oraz z wielkich Ł, Ś oraz Ż. Dlatego też w rozszerzonej wersji teletekstu (level 1.5) wprowadzono mechanizm umożliwiający wysłanie dowolnego znaku narodowego. Dane są wysyłane w pakiecie X/26. W dużym uproszczeniu wysyłana jest informacja, że w danym miejscu na ekranie (kolumna i wiersz) ma być wyświetlony znak składający się z określonej litery i odpowiedniego znaku diakrytycznego. Jeżeli dekoder w telewizorze nie obsługuje pakietu X/26, to wyświetlany jest znak bez akcentu.
Wykorzystanie pakietu X/26 do kodowania znaków narodowych ma poważną wadę - znacznie zwiększa ilość przesyłanych danych w strumieniu teletekstu. Pakiet X/26 jest wykorzystywany jedynie do wysyłania znaków, których nie można zakodować w inny sposób - nie ma ich w podstawowych tabelach. Jest jednak wyjątek, kiedy koduje się wszystkie znaki narodowe pakietem X/26 - TV Polonia. Takie rozwiązanie jest przyjęte ze względu na fakt, że ten serwis czytają zarówno odbiorcy w kraju, jak i w zachodniej europie. Gdyby strony zakodować standardowo, to u znacznej części odbiorców na zachodzie europy dekodery potraktowałyby serwis jako brytyjski (C12-14 ustawione na 000 i zignorowanie informacji w X/28) i zamiast polskich liter wyświetliły ułamki i strzałki. W sumie tekst byłby trudny do przeczytania. Natomiast przy wykorzystaniu X/26 dekodery albo dekodują ten pakiet i wyświetlają tekst poprawnie, albo go ignorują i wtedy wyświetlane są litery bez znaków diakrytycznych.


© 2009 Copyright EIT Robert Postek